50 dywizjon artylerii lekkiej (50 dal) – pododdział artylerii lekkiej Wojska Polskiego II RP.
Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w mobilizacji powszechnej przez 22 pułk artylerii lekkiej w Przemyślu. Uzbrojony był w 12 armat kal. 75 mm wz. 1897. Gotowość marszową osiągnął 6 września 1939 roku.
50 dal w kampanii wrześniowej Mimo początkowego przeznaczenie do Armii „Prusy", dywizjon 8 września zatrzymano w Siedliskach i postawiono zadanie obrony twierdzy Przemyśl. 1 bateria została przydzielona do obrony przeciwpancernej, reszta użyta jako artyleria ogólnego działania. Bateria 1 od 8 września wspierała pułk improwizowany Ośrodka Zapasowego 24 Dywizji Piechoty w obronie Przemyśla. W okresie 8-13 września zajmowała stanowiska ogniowe na prawym brzegu Sanu, plutonami przy moście drogowym i kolejowym. Wspierała III batalion kpt. Jakuba Szutta. Nocą 13/14 września przeszła na lewy brzeg Sanu wraz z pułkiem z OZ 24 DP. 14 września od świtu bateria 1/50 dal zajęła stanowiska w szykach I batalionu pułku OZ 24 DP kpt. Franciszka Wylegały na Zniesieniu i Podzamczu. Skutecznie ostrzelała niemiecką kolumnę zmotoryzowaną z 7 DP, która z marszu usiłowała wedrzeć się do Przemyśla. W trakcie zaciętych walk na pozycjach batalionu, armaty strzelały ogniem na wprost.