thumb|Książeczka wojskowa Jerzego Younga de Lenie, 1934 Jerzy Janusz Younga de Lenie (ur. 19 lutego 1899 w Wiedniu, zm. 3 lutego 1958 w Warszawie) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Jerzego Younga de Lenie (1867–1941) i Janiny z Lutostańskich (zm. 1947). Był bratem Marii, pierwszej polskiej instruktorki szybownictwa. Polski patriota i żołnierz Legionów Polskich. Uczestnik wojny polsko-czechosłowackiej 1919 o Śląsk Cieszyński i wojny polsko-bolszewickiej 1920. Służył w 11 pułku artylerii ciężkiej.
Pełnił służbę w 4 dywizjonie artylerii konnej w Suwałkach. W lipcu 1924 roku został przeniesiony do 11 dywizjonu artylerii konnej w Bydgoszczy. W listopadzie tego roku powrócił do 4 dak. 19 marca 1928 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 10. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W listopadzie 1928 roku został przeniesiony macierzyście do kadry oficerów artylerii z równoczesnym przeniesieniem do składu osobowego inspektora armii, generała dywizji Juliusza Rómmla na stanowisko oficera ordynansowego. W styczniu 1929 roku został przeniesiony do składu osobowego I wiceministra spraw wojskowych. 5 stycznia 1931 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza Kursu Normalnego.