Wojna austriacko-piemoncka (I włoska wojna o niepodległość) – wojna stoczona w latach 1848–1849 pomiędzy Królestwem Sardynii i Austrią. Decydującymi w wojnie były bitwy pod Custozą i Novarą, w których to Austriacy pod wodzą Jozefa Radetzkiego pokonały wojska Piemontu.
Rewolucja 1848 roku W 1848 r. rewolucyjne zamieszki wybuchły w wielu miejscach we Włoszech, podobnie zresztą jak i w wielu innych częściach Europy. Karol Albert Sabaudzki w Piemoncie i Leopold II w Wielkim Księstwie Toskanii zostali zmuszeni do ustępstw na rzecz demokratów. Podczas zamieszek w Wiedniu, zarówno Mediolan (Pięć dni Mediolanu) jak i Wenecja (przez krótki okres Republika Świętego Marka, odzyskana przez Austriaków w 1849 roku), główne miasta w Królestwie Lombardzko-Weneckim pod panowaniem austriackim, zbuntowały się. Rewolucję poparła także Sycylia, z wyjątkiem Mesyny, oraz księstwo Parmy, co zmusiło Karola II Burbona do opuszczenia własnego księstwa.
Królestwo Sardynii postanowiło wykorzystać pozornie korzystny moment i wypowiedziało wojnę Austrii, w sojuszu z Państwem Kościelnym i Królestwem Obojga Sycylii, atakując włoskie posiadłości w jej granicach.