Piemont dostał się pod czasową okupację austriacką.
Ostatecznie traktat pokojowy został podpisany w dniu 9 sierpnia 1849 roku. Nakazywał Królestwu Piemontu-Sardynii zapłacenie odszkodowania dla Austrii w wysokości 65 mln franków.
Wojna oznaczała porażkę Sardynii, która nie była w stanie pokonać Austrii w pojedynkę. Spowodowało to, że już w kilka lat później Sardynia zaczęła szukać sojuszników przeciwko Austrii. Dzięki późniejszym sojuszom z Francją (układ w Plombieres w 1858) i Prusami (1866), Sardynia była w stanie wypędzić Austriaków z północnych Włoch oraz doprowadzić do zjednoczenia ziem włoskich.
Udział Polaków W grudniu 1848 roku przybył do Palermo wraz z grupą Polaków gen. Ludwik Mierosławski i objął stanowisko szefa sztabu armii rewolucyjnego rządu sycylijskiego.
Głównodowodzącym armii Piemontu przez pewien czas był Wojciech Chrzanowski. Dowodził w bitwach pod Mortarą 21 marca 1849 oraz Novarą 23 marca 1849, gdzie poniósł porażki z armią austriacką Jozefa Radetzkiego. Po odniesionych porażkach zrezygnował z dowództwa i wrócił na stałe do Paryża.