Był początkowo pismem o tendencjach lewicowych, w 1888 roku doszło do rozłamu, Krzywicki, Nałkowski i inni socjaliści zerwali z nim współpracę. Głos znalazł się pod dominującym wpływem Ligi Polskiej, a od 1893 roku Ligi Narodowej. W 1889 roku współpracę z pismem nawiązali: Roman Dmowski, Zygmunt Balicki, Jan Stecki. Pisywali w Głosie: Władysław Jabłonowski, Edward Paszkowski, Stanisław Chełchowski i inni. W 1894 roku pismo zawieszono za udział w manifestacjach ku czci Jana Kilińskiego. Wznowione w 1895 roku pod nominalną redakcją Tadeusza Strzembosza, faktycznym redaktorem naczelnym był Zygmunt Wasilewski. Do głównych współpracowników pisma należeli wówczas: Stanisław Bukowiecki, Bolesław Koskowski i Jan Stecki.
W piśmie publikowali m.in.: Zygmunt Miłkowski (Teodor Tomasz Jeż), Jan Kasprowicz, Adolf Dygasiński, Maria Konopnicka, Antoni Lange, Jan Lemański, Bolesław Leśmian, Władysław Orkan, Eliza Orzeszkowa, Władysław Reymont, Wacław Sieroszewski, Antoni Sygietyński, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Stefan Żeromski.