Powyższe założenia są niemożliwe do spełnienia przy rzeczywistych warunkach. W takich przypadkach należy zastąpić jednorodną parcelę elementami złożowymi powstałymi w procesie dyskretyzacji złoża. Każdemu elementowi złoża można przypisać indywidualnie parametry (np. miąższość, głębokość zalegania itp.).
Parametry Współczynnik eksploatacji a Określa stopień obniżenia powierzchni w zależności od wyeksploatowanego pokładu. Dla pojedynczej parceli przyjmuje wartości z zakresu <0,1>(np. dla likwidacji z zawałem stropu dochodzi nawet do a=0.95, dla podsadzki np. z zakresu <0.2,0.3>). W praktyce zdarzały się przypadki kiedy a>1, przy wielopokładowej eksploatacji, spowodowane aktywacją wcześniejszych zrobów. thumb|700px|Schemat maksymalnych osiadań
gdzie: – obniżenia maksymalne, g – średnia miąższość złoża.
Gdy dysponujemy odpowiednią liczbą obserwacji:
gdzie: – objętość niecki na powierzchni terenu, – objętość wyeksploatowanego złoża.
Założenia do wyznaczenia parametru: płaskie dno niecki, niewielka zmienność miąższości, zakończenie procesu obniżania
Rozproszenie wpływów r Odległość od konturu eksploatacji do miejsca, gdzie występuje 0,61% W uproszczeniu można powiedzieć, że teren górniczy jest obszarem górniczym powiększonym o wartość r.
gdzie: H – głębokość eksploatacji, – kąt zasięgu wpływów głównych.