Jeżeli datowanie Milika jest poprawne, oznaczałoby to, że zwój nie pochodził ze społeczności z Qumran, ponieważ powstał długo po zniszczeniu osady.
Język i styl Większość starożytnych hebrajskich tekstów, które przebadano, ma najczęściej naturę biblijną, jednak nie dotyczy to miedzianego zwoju, którego „słownictwa nie ma w Biblii, ani w niczym innym, co pochodziłoby z tamtego czasu”. Również styl pisma jest inny niż na pozostałych zwojach. Podobny jest nieco do dialektu misznaickiego, ale zawiera też wpływy greki. Sam tekst ma nietypową ortografię i zawiera nieregularność w postaci greckich znaków. Te odstępstwa podobne są do greckiego spisu ze świątyni Apolla. To sugeruje, że zwój może być autentycznym „spisem inwentaryzacyjnym świątyni”.
Niektórzy uczeni sądzą, że trudności w odszyfrowaniu tekstu być może wynikają z tego, że został on skopiowany z innego dokumentu przez niepiśmiennego skrybę, który nie mówił w tym języku albo nie znał go dość dobrze.
Treść zwoju W dokumencie znajduje się lista 64 miejsc, z których 63 wskazują, gdzie ukryto złote i srebrne skarby, których ilość szacowana jest w tonach. Na liście oprócz cennych przedmiotów znajdują się też naczynia, pachnidła i szaty.