„Miasto-miasto” – wspólna nazwa pierwotnych systemów automatycznej telefonicznej łączności międzymiastowej i międzynarodowej funkcjonujących w Polsce mniej więcej w latach 1964–1995. Systemy te powstawały w poszczególnych relacjach z jednego miasta do innego z zastosowaniem różnorodnych rozwiązań technicznych. Zwykle pierwszym miastem docelowym była Warszawa. Obowiązywała w nich bardzo chaotyczna numeracja. W określonym kierunku (do danego miasta) funkcjonowały różne numery kierunkowe z różnych miast początkowych. Na przykład numer kierunkowy w relacji Poznań-Warszawa był inny niż z Łodzi do Warszawy. Numery kierunkowe w tych relacjach zwykle rozpoczynały się od cyfry „8” (w katowickiej strefie numeracyjnej: „1”), nie używanej na pierwszej pozycji w numerach lokalnych i miały długość 2-4 cyfr. Po wybraniu numeru kierunkowego abonent dzwoniący uzyskiwał ton – sygnał zgłoszenia centrali docelowej. Wybierany numer mógł mieć postaci: ~8A ~QMCDU ~8AB ~QMCDU ~8ABC ~QMCDU
W toku dalszego rozwoju technologicznego zautomatyzowano proces łączenia połączeń tranzytowych przez centrale międzymiastowe. Wymagało to jednak podania dodatkowych cyfr numeru kierunkowego na tranzyt (dodatkowe 1-2 cyfry).