Ceolwulf z Nortumbrii, Ceolf, Ceoluulf, Ceolwulf wæs Cuþaing, Ciowulf (ur. w VII wieku; zm. 15 stycznia 764) – władca anglosaskiego królestwa Nortumbrii w latach 729-737, który abdykował by wstąpić do klasztoru benedyktynów na Lindisfarne; święty kościoła katolickiego i anglikańskiego.
Ceolwulf był przedstawicielem rodu Leodwaldingów, wywodzących się od Ocga, który od lat rywalizował o władzę w Nortumbrii z potomkami Etelfryda. Obie gałęzie rodu wywodziły się od założyciela dynastii, Idy, ale Ocga był młodszym z braci i drugim w kolejce do tronu. Jego ojcem był Cuthwine. Brat Ceolwulfa, Cenred, władał już Nortumbrią w latach 716-718, lecz po jego śmierci tron powrócił w ręce potomków Etelfryda w osobie Osrica. Osric nie miał następcy, więc, aby zapobiec eskalacji konfliktu dynastycznego, w 729 roku wyznaczył na swego sukcesora właśnie Ceolwulfa.