W 737 roku Ceolwulf zdecydował się abdykować. Na swego następcę wyznaczył kuzyna, Edberta (Eadberht). Wstąpił tym razem już dobrowolnie do klasztoru Lindisfarne. Jeszcze jako król wzbogacił ów klasztor w liczne dary, a mnisi byli mu wdzięczni za uzyskane z Watykanu pozwolenie na spożywanie przez zakonników wina i piwa, czego dotąd im nie było wolno. Zmarł 15 stycznia 764. Pochowany został w kościele na Lindisfarne, przy grobie św. Kutberta. Został uznany za świętego. Dniem jego wspomnienia liturgicznego jest 15 stycznia. Obecnie jego relikwie znajdują się m.in. w Norham i Durham.
Przypisy
Linki zewnętrzne Prosopography of Anglo-Saxon England: Ceolwulf
Kategoria:Angielscy święci katoliccy Kategoria:Święci anglikańscy Kategoria:Urodzeni w VII wieku Kategoria:Władcy Nortumbrii Kategoria:Zmarli w 764