Podgatunki i zasięg występowania Wyróżnia się trzy podgatunki Tauraco persa, które zamieszkują: Tauraco persa buffoni (Vieillot, 1819) – turak gwinejski – zachodnia część areału: od Senegalu i Gambii do Liberii Tauraco persa persa (Linnaeus, 1758) – turak zielonoczuby – środkowa część areału: od Wybrzeża Kości Słoniowej przez Ghanę po zachodni Kamerun Tauraco persa zenkeri Reichenow, 1896 – wschodnia i południowa część areału: południowy Kamerun, Kongo, północno-zachodnia Demokratyczna Republika Konga, Gabon i północna Angola
Opis gatunku thumb|left|Barwna szata turaka zielonoczubego Upierzenie kolorowe: zielona głowa wraz z czubem, grzbiet, szyja i pierś; pokrywy skrzydłowe i ogon ciemnofioletowe; środkowa część lotek jaskrawoczerwona (dobrze widoczna w locie), u podgatunku T. persa buffoni czerwone lotki mają dodatkową, białą pręgę. Dziób czerwony, częściowo zakryty piórami. Oko otoczone nagą, czerwoną obwódką, z białą plamą przed okiem i czarną kreską pod. U podgatunków T. persa persa i T. persa zenkeri pod czarną kreską jest dodatkowa biała. Skrzydła dość krótkie, zaokrąglone, ogon długi. Lata słabo, za to zręcznie skacze i wspina się wśród koron drzew. Charakterystyczny, donośny głos turaka przypomina ochrypłe szczekanie (kour-kour).