Niemiecka okupacja Krasnodaru – okupacja Krasnodaru przez Niemców w czasie II wojny światowej w latach 1942–1943.
Atak wojsk niemieckich 17 Armii gen. Richarda Ruoffa na Krasnodar rozpoczął się 6 sierpnia 1942 roku. Był on częścią planu Edelweiss, mającego doprowadzić do opanowania Kubania i Północnego Kaukazu, a następnie Zakaukazia. Miasto zostało zdobyte po ciężkich walkach 7 sierpnia. W pierwszych dniach okupacji trwała niekontrolowana grabież Krasnodaru.
Po jej opanowaniu Niemcy przystąpili do tworzenia struktur władzy okupacyjnej. Utworzono niemiecką komendanturę miasta, dowództwo żandarmerii polowej i Geheime Feldpolizei. Powstał kolaboracyjny urząd miejski.
10 sierpnia niemiecki komendant polowy zwołał zebranie 25–30 antysowiecko nastawionych przedstawicieli inteligencji Krasnodaru, którzy 11 sierpnia wybrali burmistrzem miejscowego adwokata Michaiła A. Woronkowa. Funkcję jego zastępcy objął W. N. Pietrow. Urząd składał się m.in. z wydziałów policji, prawnego, finansowego, przemysłowego. Faktyczną władzę sprawowali jednak Niemcy, zaś burmistrz i jego urzędnicy wykonywali tylko ich polecenia. Następnie utworzono 4 zarządy „rejonowe” na czele ze starostami.