Nacisk na osie wiązane wynosił 14,6 T i 15 T, a na toczne 9 T (w typie III-1c – 14,1 T na osie wiązane i 10,5 T na toczne).
Parowóz miał dwucylindrowy silnik bliźniaczy o średnicy cylindrów 460 mm (430 mm w typie III-1c) i skoku tłoka 600 mm. Rozrząd był zewnętrzny Heusingera (w typie III-1c: wewnętrzny Allana). Napęd przenoszony był na czopy kół pierwszej osi wiązanej. Hamulce znajdowały się na kołach wiązanych.
Stosowano typowo tendry trzyosiowe wzoru (Musterblatt): III-5b (późniejsze oznaczenie: pr 3T12, pojemność 12 m³ wody, 5 t węgla, długość 6250 mm) lub III-5c (późniejsze oznaczenie pr 3T15, pojemność 15 m³ wody, 5 t węgla, długość 6250 mm), później także czteroosiowe III-5k (późniejsze oznaczenie pr 2'2'T16, pojemność 16 m³ wody, 7 t węgla, długość 7350 mm)Używane serie tendrów według: H. Obermayer, M. Weisbrod, Dampflok-Report... Band No 2, s. 40–41; dane tendrów i oznaczenia Musterblatt według: Günther Scheingraber, Manfred Weisbrod, Preußen-Report. Band 7: Heißdampf-Personenzuglokomotiven P 6, P 8, P 10 und preußische Tender. Hermann Merker Verlag, 1993, s. 81..