Pd4 – polskie oznaczenie na PKP parowozu pospiesznego kolei pruskich serii S5², produkowanego w latach 1905–1911. Na kolejach niemieckich nosił oznaczenie serii (Br) 136-8. Parowóz posiadał dwucylindrowy sprzężony silnik parowy na parę nasyconą. W Polsce w okresie międzywojennym eksploatowano 29 lokomotyw tej serii, po wojnie – 14, do 1955 roku.
Historia Parowóz skonstruowano w 1905 w fabryce Vulcan ze Szczecina, jako wzmocnione rozwinięcie udanej najpopularniejszej pruskiej serii parowozów pospiesznych S3 (Musterblatt III-2b). Nowy parowóz początkowo określany był jako verstärkte S3 – „wzmocniony S3". Układ jezdny i ogólnie konstrukcję lokomotywy przejęto z serii S3, natomiast główną zmianą był powiększony kocioł. Z serii S3 przejęto także wypróbowany już schemat napędu – dwucylindrowy silnik sprzężony na parę nasyconą, w odróżnieniu od istniejących już lokomotyw serii S4 i S5¹, stanowiących próby poprawy osiągów serii S3 innymi drogami. Stosownie do większej wydajności kotła, zwiększono jednak średnice cylindrów silnika. Wzmocniona lokomotywa została zaaprobowana jako znormalizowany parowóz wzoru (Musterblatt) III-2c.