Lokomotywa ta była wzorowana na parowozach dla francuskich kolei Nord i miała typowy układ dla konstrukcji de Glehna, wyróżniający się cylindrami wysokiego ciśnienia napędzającymi koła drugiej osi napędowej; umieszczonymi na zewnątrz, blisko środka długości parowozu, za przednim wózkiem tocznym i tuż przed kołami wiązanymi. Cylindry niskiego ciśnienia natomiast znajdowały się wewnątrz ostoi, pod dymnicą, nad wózkiem tocznym i napędzały koła pierwszej osi napędowej, za pomocą ich wykorbionej osi. W ten sposób obie wiązane osie napędowe były silnikowe (napędzane od silnika), co pozwalało na uniknięcie nadmiernych obciążeń jednej osi. Charakterystyczny był też wózek toczny, z zewnętrzną ostoją. Początkowo lokomotywa Berlin 37 miała też typowo francuskie cechy wyglądu, jak szczątkową budkę maszynisty, z głęboko wyciętymi ścianami, później przebudowaną na typ pruski. Parowóz miał nietypowy dla pruskich konstrukcji kocioł Belpaire'a, o powierzchni ogrzewalnej 110 m² i powierzchni rusztu 2,05 m² oraz zewnętrzny rozrząd Heusingera. Rozstaw osi wiązanych z kołami o dużej średnicy 2,14 m wynosił 3 m.