Ponownie podniesiono w nich ciśnienie pary i powiększono nieco palenisko. Ogółem zbudowano 79 lokomotyw S 7 według projektu de Glehna.
Służba Po I wojnie światowej 3 lokomotywy S7 typu de Glehna trzeciego modelu, wyprodukowane przez Henschel, trafiły na Polskie Koleje Państwowe, gdzie oznaczono je jako seria Pf2. Po II wojnie światowej parowozy tego typu nie były już w Polsce używane.
W ramach reparacji wojennych, 17 lokomotyw trafiło do Belgii i 5 do Francji (kolej Est).
W Niemczech lokomotywy te nie były uważane za udane, zwłaszcza dwa pierwsze modele, co znalazło odbicie w ich niewielkiej produkcji, mimo ulepszeń. Były one w szczególności słabsze od konkurencyjnych lokomotyw S7 odmiany hanowerskiej. Używane były w niewielkiej liczbie przez 10 spośród 21 dyrekcji kolei pruskich (stan na lata 1906–1911), najwięcej ich było w dyrekcjach w Kolonii (do 23) i Moguncji (do 16). Wyparte zostały przez nowszy model hanowerskiej czterocylindrowej lokomotywy S9 oraz doskonalsze konstrukcje na parę przegrzaną – S6, S10 i S10¹. Zostały wycofane we wczesnych latach 20.