Do Polski trafił egzemplarz nr 14 (numer fabryczny 754), oznaczony w międzyczasie jako PK 14. Podczas wojny służył w parowozowni Škirotava na Łotwie, a potem Wiedeń-Hütteldorf w Austrii. W Polsce znalazł się 15 listopada 1948, prawdopodobnie mylnie uznany za noszący polskie oznaczenie TKp14. Wszedł na inwentarz PKP pod oznaczeniem OKf100-1 i został skierowany do naprawy w warsztatach Wrocław-Nadodrze, lecz nie podjęto naprawy i został skreślony w 1950 roku. Jego kocioł natomiast wykorzystywano do celów ogrzewczych we Wrocławiu do 1975 roku.
Konstrukcja Parowóz miał dwucylindrowy silnik bliźniaczy. Z przodu oś toczna na półwózku Bissela. Parowóz wyposażono w hamulec zespolony systemu Knorra. Hamowane były osie wiązane oraz tylny dwuosiowy wózek toczny Kraussa-Helmholtza. Nad kotłem znajdował się zbieralnik pary, piasecznica oraz trzeci kołpak do oczyszczania wody zasilającej.
Zobacz też Tk – łotewska seria parowozów
Przypisy
Bibliografia Herman Gijsbert Hesselink, Norbert Tempel: Eisenbahnen im Baltikum, Münster, 1996, .
Kategoria:Parowozy PKP Kategoria:Tendrzaki