Bajka o carze Sałtanie, o jego synu, sławnym i potężnym bohaterze księciu Gwidonie Sałtanowiczu, i o pięknej księżniczce Łabędzicy (, inna wersja tytułu: Baśń o królu Sałtanie, o jego synu, słynnym i potężnym bohaterze Gwidonie, i o pięknej królewnie Łabędziu, tytuł skrócony: Bajka o carze Sałtanie) – rosyjska baśń wierszowana autorstwa Aleksandra Puszkina, napisana przez niego w 1831 roku. Po raz pierwszy wydana rok później. Na język polski była tłumaczona przez trzech autorów: w 1924 roku – przez Bolesława Londyńskiego, w 1951 roku – przez Jana Brzechwę oraz w 2010 roku – przez Andrzeja Lewandowskiego.
Geneza Pomysł na napisanie Bajki o carze Sałtanie pojawił się u Aleksandra Puszkina w 1828 roku. Początkowo poeta miał zamiar pisać tekst, przeplatając prozę i poezję, ale zrezygnował z tego pomysłu na rzecz wiersza. Bajka jest autorską interpretacją baśni ludowej, zanotowanej przez poetę w dwóch wariantach. Autor poukładał wątki fabuły w logiczną całość, zaburzoną na skutek przekazów ustnych. Wiele wątków jest oryginalnych, jednak w utworze został zachowany charakter ludowy. Bajka o carze Sałtanie została napisana rymowanym czterostopowym trochejem, naśladującym poezję ludową. Długi tytuł również nawiązuje do tradycji opowieści ludowych.