Masowe aresztowania mieszkańców Brodnicy i powiatu brodnickiego rozpoczęły się w połowie października 1939 i przeprowadzane były w głównej mierze przez Selbstschutz. Miejscowi Niemcy mogli przy okazji uregulować wiele zadawnionych sąsiedzkich sporów i porachunków, jak też korzystali z okazji do zagrabienia mienia mordowanych Polaków. Z tego względu ofiarą aresztowań padali nie tylko przedstawiciele inteligencji, lecz także liczni polscy rolnicy. Zatrzymane osoby osadzano zazwyczaj w piwnicach „Willi Krasińskiego”. Szybko uległy one zapełnieniu więc aresztantów umieszczano także w domu przy ul. Paderewskiego róg Sokołów (mieściła się tam siedziba brodnickiego Gestapo), w budynku klasztornym przy ul. Sądowej 5 oraz – przez pewien okres – w koszarach wojskowych przy ul. Czwartaków.
Szczególnie tragiczny był los Polaków przetrzymywanych w „Willi Krasińskiego”. Panujące tam warunki były bardzo ciężkie, a bojówkarze Selbstschutzu notorycznie znęcali się nad więźniami. Często rozebranych do pasa aresztantów wyganiano na podwórze, gdzie Selbstschutzmani katowali ich pejczami. Krzyki torturowanych były wówczas dobrze słyszane na sąsiednich ulicach. Nad więźniami bardzo często znęcał się osobiście szef brodnickiego Selbstschutzu – Kurt Kortas.