W październiku 1912 r. „Piorun” (obecnie w zbiorach Muzeum Narodowego w Kielcach, wcześniej w Muzeum Górnośląskim w Bytomiu, następnie w Państwowym Muzeum Zamkowym w Pszczynie) oraz „Mewy” trafiają na salon w Warszawie, uzyskując szczególnie pochlebne opinie krytyków.

W 1913 r. zostają wysłane do Moskwy i dalej do Mińska prace ”Brzoza” i „Odpoczynek”. Następnie bierze udział w wystawie pt. „Koń w malarstwie i rzeźbie polskiej”.

W 1914 r. wysyła obrazy na wystawę w Sosnowcu i w warszawskiej „Zachęcie”, m.in. „Polowanie rococo”.

W 1922 r. uroki ostrej, śnieżnej zimy ponownie wyzwalają u niego pasję malarską – powstaje szereg pejzaży zimowych.

W 1925 r. wraz z Wyczółkowskim, Skoczylasem, Stryjeńską i in. bierze udział w wystawie objazdowej „Polska grafika” w Niemczech (akwaforta pt. „Kot” określona w recenzji niemieckiej jako „rzadki okaz”). Cztery z jego akwafort zatytułowane „Kot”, „Deszcz”, „Sarna” i „Kogut” znajdują się w zbiorach Muzeum Narodowego w Warszawie.