opisuje życie codzienne w getcie w okresie poprzedzającym wielką akcję likwidacyjną, zawiera też docierające do getta wiadomości na temat losu Żydów w innych miastach. Druga część (od 22 lipca 1942 do 16 stycznia 1943) – napisana w języku hebrajskim – poświęcona jest akcji deportacyjnej z lata 1942 i życiu w getcie szczątkowym. Lewin uczestniczy również w wywiadach przeprowadzanych z uciekinierami z Treblinki – Dawidem Nowodworskim, Jakubem Krzepickim i Jakubem Rabinowiczem. Punktem kulminacyjnym dziennika jest wiadomość z 12 sierpnia 1942 o zatrzymaniu żony Lewina podczas blokady ulicznej i doprowadzeniu jej na Umschlagplatz, skąd później została wywieziona do Treblinki i zamordowana. Pamiętnik urywa się 16 stycznia 1943, dzień przed rozpoczęciem styczniowej akcji likwidacyjnej.
Dziennik był najważniejszym dokumentem przekazanym przez Lewina do zbiorów Archiwum. Został ukryty wraz z innymi dokumentami i przekazami Archiwum i odnaleziony po wojnie. Był przetłumaczony na kilka języków.