Jerzy Topolski, Dzieje Poznania, tom 2, PWN, Warszawa-Poznań, 1994, s. 458-461, .
Historia Cele germanizacyjne uczelni osiągnięte miały zostać poprzez kształcenie profesjonalnych urzędników administracyjnych, prawników, nauczycieli, lekarzy, kupców, przemysłowców i robotników, jak również organizowanie otwartych prelekcji. Szkoła nie miała prawa do nadawania stopni naukowych, a jej rektorem został filozof i krytyk literacki Eugen Kühnemann. W ramach akademii powołano trzy wydziały: ekonomiczno-prawny, historyczno-filologiczny, nauk przyrodniczych.
Począwszy od roku akademickiego 1904/1905 uruchomiono dodatkowo wykłady z teologii katolickiej i ewangelickiej prowadzone gościnnie przez wykładowców z Berlina i Wrocławia.
Pierwsze lata istnienia uczelni przysporzyły jej dużą popularność. W semestrze zimowym 1904/1905 studiowało na niej 1139 osób, w tym 616 mężczyzn, co stanowiło 54,1%. Po pewnym spadku frekwencji, zaczęła ona znów stopniowo rosnąć (w semestrze 1909/1910 było to niecałe tysiąc osób) i gwałtownie znów spadła w okresie I wojny światowej (w semestrze letnim 1915 uczyło się tu zaledwie 138 studentów). W ostatnim semestrze zimowym 1918/1919 na akademii studiowało 350 osób, w tym 115 mężczyzn (32,8%).