Po zakończeniu wojny z powrotem przeniesiony do 82 Dagestańskiego pułku piechoty. Od 12 lipca 1907 do 27 października 1908 roku dowódca 264 Lorijskiego pułku piechoty. 27 października 1908 roku awansowany na generała majora i jednocześnie z powodu stanu zdrowia zwolniony ze służby.
Po rozpoczęciu I wojny światowej powołany do służby w oddziałach pospolitego ruszenia. Od 1 października 1915 do 1 listopada 1916 dowodził 89 Brygadą Pospolitego Ruszenia.
8 stycznia 1919 roku został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała podporucznika i przydzielony do Departamentu Mobilizacyjno-Organizacyjnego Ministerstwa Spraw Wojskowych w WarszawieDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 9 z 28 stycznia 1919 roku, poz. 338.. Do stycznia 1920 roku pełni funkcję dowódcy Okręgu Etapów „Brześć” i „Mińsk”. Następnie do 1 kwietnia 1921 roku (kiedy to przeszedł w stan spoczynku) przewodniczący Komisji Perlustracyjnej Centralnej Komisji Kontroli Stanów. Generał dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku, zatwierdzony w tym stopniu przez prezydenta Stanisława Wojciechowskiego dekretem z dnia 23 października 1923 roku. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 33-2-31/32).