Szczególnie zasłużył się podczas „bitwy o Dniepr”, stoczonej w pierwszej połowie listopada 1943 roku, której celem było zniszczenie zgrupowania wojsk niemieckich w rejonie Kijowa i zdobycie stolicy Ukrainy, które nastąpiło w nocy z 6 na 7 listopada.
Późniejsza kariera wojskowa Po wojnie służył jako dowódca batalionu pancernego, zastępca szefa sztabu i szef sztabu pułku pancernego, zastępca dowódcy pułku pancernego oraz jako oficer szkolenia bojowego personelu Obrony Cywilnej Ministerstwa Obrony ZSRR. W 1964 roku został przeniesiony do służby w Wojskowej Akademii Wojsk Pancernych im. marszałka Rodiona Malinowskiego w Moskwie. W 1967 roku został mianowany wykładowcą taktyki, stanowisko te zajmował do 1975 roku. W tym samym roku obronił pracę na stopień magistra nauk wojskowych. W latach 1976–1978 przebywał służbowo w Syryjskiej Republice Arabskiej, gdzie organizował szkolenia funkcjonariuszy syryjskich sił pancernych.