Panamá Viejo (z hiszp. „Stara Panama”) – ruiny i pozostałości pierwotnego zespołu miejskiego miasta Panama, najstarszego na wybrzeżu pacyficznym kontynentu amerykańskiego.
Historia Miasto zostało założone 15 sierpnia 1519 przez Pedro Arias Dávilę i stu hiszpańskich osadników. Dwa lata później, w 1521 roku królewskim dekretem wydanym przez Karola V Habsburga osadzie zostały nadane prawa miejskie oraz herb. Miasto stało się ważnym ośrodkiem wypadowym ekspansji hiszpańskiej na tereny Peru, a także ważnym ośrodkiem przez który transportowane było złoto i srebro do Europy.
W 1539 i 1536 roku miasto ucierpiało na skutek pożarów. W 1610 roku liczyło 5 tys. mieszkańców i 500 domów, znajdował się w nim szpital, szereg klasztorów i kaplic oraz katedra. W 1620 roku trzęsienie ziemi uszkodziło szereg budynków w mieście. Wielki pożar w 1644 roku zniszczył 83 budynki.
W 1670 roku Panama liczyła 10 tys. mieszkańców. Rok później, w 1671 roku, została zniszczona i spalona przez walijskiego bukaniera Henry'ego MorganaTejeira Davis, Eduardo El Casco Antiguo de Panamá, Biblioteca Nacional de Panamá. Ruiny zostały opuszczone przez mieszkańców, a nowe miasto (znane dziś jako Casco Viejo) założone w 1673 roku na cyplu w odległości ok.