W 1928 przekazał nieodpłatnie ziemię pod budowę stacji kolejowej Orłowo Morskie, a w 1929 oddał grunt pod budowę urzędu pocztowego.
Pełnił obowiązki konsula honorowego Estonii w Wolnym Mieście Gdańsku (1921–1939) i otrzymał Order Krzyża Orła III klasy w 1931.
Został przez Niemców wpisany na „czarną listę wrogów Rzeszy”, uwięziony zaraz po wybuchu wojny i zamordowany w Piaśnicy, a jego rodzina wywieziona została do obozów koncentracyjnych.
W 1946 r. majątek Kukowskich, liczący 364 ha ziemi, został znacjonalizowany na mocy dekretu PKWN, będąc następnie przed kilka lat własnością Marynarki Wojennej. W 1991 r. majątek przejęło miasto Gdynia. Od kilkunastu lat o zwrot własności stara się wnuk Witolda Kukowskiego ze Szwecji, tocząc z miastem spór sądowy, który uniemożliwia trwałe zagospodarowanie dworu i jego otoczenia.
Rodzina Od 1913 r. był żonaty z Zofią Benke (zm. 13 września 1958 r. w Lund), z którą miał trójkę dzieci: Janinę – studentkę uniwersytetu w Poznaniu, zm. we wrześniu 1942 r. w obozie koncentracyjnym Auschwitz (nr obozowy 7453), Olgierda – handlowca, więźnia Dachau, zm. w 1981 r. w Sztokholmie, Krasnę – kustosza Muzeum Historycznego w Lundzie.