zdaniem K. Zwolińskiego realny rozkład usług na korzystających według ich apertenencji klasowej mógł wyrażać się mniejszą częstotliwością korzystania z poszczególnych usług przez robotników, tym bardziej, że jak już wspomniano usługi zakładu ze względu na wysokie ceny były w niewielkim stopniu osiągalne dla szeregowych robotników z jednej strony, z drugiej zaś nie należy pomijać faktu, że z usług zakładu kąpielowego korzystali zapewne także urzędnicy fabryczni (w liczbie 300 w całej fabryce), między innymi ze względu na znacznie wyższe dochody, niż w przypadku robotników; należy zaznaczyć, że poza wyższą kadrą urzędniczą i zarządem fabryki tylko stosunkowo nieliczni mieszkańcy osady fabrycznej mogli sobie pozwolić na zamieszkiwanie w lokalach o wysokim standardzie sanitarnym, gdyż ani budownictwo fabryczne, ani prywatne domy czynszowe poza najbardziej wystawnymi takimi jak dom Martynowa nie były wyposażone w odpowiednie instalacje (budynki dla robotników początkowo nie posiadały praktycznie żadnych mediów, latryny mieściły się w osobnych pawilonach na podwórzach, zaś większość prywatnych kamienic włącznie z tymi zbudowanymi w latach 1910–1914 nie posiadała instalacji wodociągowej do lat 50.