Od 1941 pod nadzorem dyrekcji fabryki wykładał w szkole rzemieślniczej dla Polaków. Prowadził w tym czasie działalność konspiracyjną (zebrania w mieszkaniu Józefa Surmy, współpraca z PPR, wykłady z zagadnień marksistowskich). Prowadził działalność dywersyjną polegającą na spowalnianiu działania biura konstrukcyjnego. Pod koniec II wojny światowej pomagał swojemu bratu, Alfonsowi, pracując jako pielęgniarz w szpitalu ortopedycznym na Wildzie.
Prezydentura Na początku 1945 zgłosił się Komitetu Miejskiego PPR przy ul. Matejki 59 i otrzymał legitymację partyjną. 8 lutego 1945 został wezwany do Komitetu Miejskiego PPR, gdzie Józef Majchrzak (II sekretarz) oraz Janina Kowalska (delegatka Komitetu Centralnego) zaproponowali mu objęcie stanowiska prezydenta miasta. Początkowo nie chciał się zgodzić, gdyż chciał poświęcić się pracy inżyniera-konstruktora. W końcu przyjął propozycję, ale z zastrzeżeniem maksymalnie półrocznej kadencji.