Inskrypcja z Tummal – nazwa stosowana przez sumerologów na określenie kroniki obudowywania miasta Tummal i świątyni Ninlil po każdym kolejnym jego zdobyciu. Inskrypcja rzuciła nowe światło na bieg dziejów Bliskiego Wschodu w starożytności i przyczyniła się do przewartościowania chronologii regionu. Tekst zawiera spis królów sprawujących rządy nad Tummal od połowy trzeciego tysiąclecia p.n.e. do XX wieku p.n.e.
Odkrycie Fragment inskrypcji z Tummal został odnaleziony na początku XX wieku w Tummal (dzielnica Nippur). W 1914 roku Arno Poebel opublikował jej tłumaczenie. Źródło było niepełne, brakowało dziesięciu pierwszych linijek. W 1955 roku Samuel Noah Kramer odnalazł brakujące fragmenty w zbiorach Muzeum Uniwersytetu Fr. Schillera w Jenie.
Źródło pochodzi z początku drugiego tysiąclecia p.n.e., gdy panującym w Nippur władcą był Iszbierra – założyciel I dynastii z Isin. Głównym tematem w tekście inskrypcji, sporządzonej zapewne z rozkazu króla, było podsumowanie dotychczasowych prac budowlanych w Tummal, gdzie znajdowała się świątynia bogini Ninlil.
Treść inskrypcji Inskrypcja rozpoczyna się informacją (wiersze 1–5) o tym, jak Enmebaraggesi zbudował w Tummal Dom Enlila, zaś jego syn Agga wzniósł świątynię na cześć opiekunki miasta – Ninlil.