Mnich. Powieść wschodnia – poemat Juliusza Słowackiego, napisany w lutym 1831 roku w Warszawie, opublikowany w pierwszym tomie Poezyj w kwietniu 1832 roku. Jeden z dwóch poematów o kolorycie orientalnym pomieszczonych w tym zbiorze, które Słowacki dedykował Michałowi Roli Skibickiemu.
Treść Opowieść rozpoczyna wprowadzenie, z którego czytelnik dowiaduje się, że przedstawiona historia została zapisana przez synajskiego mnicha-skrybę na ostatniej wolnej stronie kopiowanego manuskryptu.
Jest to zapis przedśmiertnej spowiedzi Araba, chrześcijańskiego zakonnika, który pod wpływem piękna napotkanego klasztoru i uwiedziony jego obrządkiem porzucił religię swoich ojców. Za tę decyzję został wyklęty przez swoją rodzinę. Gdy powracając z polowania, napotkał Araba, którego – spragniony – poprosił o łyk wody, tamten zaczął mu złorzeczyć. W walce, która się wywiązała, zamordował rywala, jak się okazało – rodzonego brata. Ukryty łucznik zabił w stepie jego konia. Podczas ataku Arabów na kościół, poprowadził obronę świątyni, w zabitym przez siebie napastniku, rozpoznał własnego ojca.