U kresu wojny dotknięty chorobą trafił do szpitala na Technice we Lwowie. Tam na początku listopada 1918 zastał go wybuch walk o Lwów w trakcie wojny polsko-ukraińskiej. Pomimo choroby wstąpił do Wojska Polskiego i uczestniczył w działaniach wojennych. Objął inspekcję frontów na wszystkich odcinkach lwowskich. Do maja 1919 pełni funkcje: zastępcy generała Tadeusza Rozwadowskiego, Naczelnego Dowódcy Wojsk Polskich w Galicji Wschodniej, zastępcy, a potem dowódcy załogi Lwowa. Od 7 maja do 7 czerwca 1919 roku dowódca 5 Dywizji Piechoty. Następnie, do stycznia 1921 roku na stanowiskach: inspektora administracji w dowództwach Frontu Litewsko-Białoruskiego, Północno-Wschodniego i Północnego (1 maja 1920 roku awansowany na generała podporucznika). Od stycznia do października 1921 roku I zastępca szefa Sztabu Generalnego i zastępca szefa Oddziału Naczelnej Kontroli Wojskowej. Od października 1921 do maja 1922 roku członek Oficerskiego Trybunału Orzekającego.
Od października 1921Według innej wersji od 1 czerwca 1922 roku w stanie spoczynku. Zatwierdzony w stopniu generała dywizji dekretem prezydenta RP Stanisława Wojciechowskiego z dnia 26 października 1923 roku. Osiadł we Lwowie, gdzie zmarł. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie.