W 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu generała podporucznika. Początkowo na stanowisku inspektora zakładów wojskowych w Dowództwie Okręgu Generalnego Kraków. Autor wydanej w 1920 roku w Krakowie książki Z Dziedziny Artylerji. 1 maja 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała podporucznika, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej, Był wówczas dowódcą Zbrojowni Kraków. Następnie został dowódcą Uzbrojenia w Krakowie, a 19 lutego 1921 mianowany kierownikiem Zarządu Centralnych Zakładów Uzbrojenia w Krakowie.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 5. lokatą w korpusie generałów.
Z dniem 31 sierpnia 1923 roku został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu tytularnego generała dywizji, z prawem noszenia munduru.
Dekretem Naczelnika Państwa z 29 grudnia 1921 został odznaczony Orderem „Odrodzenia Polski" klasy IV – w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej, na polu pracy obywatelskiejDziennik Personalny z 1922 r. Nr 2, s. 119.
Osiadł w Krakowie. Zmarł 5 marca 1933 tamże. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym przy ulicy Prandoty (Cmentarz Rakowicki, kwatera 6 WOJ-płd-wsch-narożnik). mały|Grób gen.