thumb|Symboliczny grób płk. Włodzimierza Brayczewskiego na Starych Powązkach.
Włodzimierz Brayczewski (ur. 29 stycznia 1894 w Olkuszu, zm. 12 maja 1947 w Northwich) – podpułkownik dyplomowany piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej i Polskich Sił Zbrojnych; uczestnik walk I wojny światowej, wojny polsko-ukraińskiej, wojny polsko-bolszewickiej 1919–1920 oraz kampanii wrześniowej 1939 roku, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Młodość Urodził się w Olkuszu (w ówczesnym województwie kieleckim) jako syn Brunona i Konstancji KonstantynowiczównyWBH, sygn. 29.12.1933 KN, s. 5.. W roku 1906 rozpoczął naukę w Gimnazjum Państwowym w Łucku. W tym samym okresie rozpoczął działalność w nielegalnych polskich organizacjach niepodległościowych i samokształceniowych. Jako delegat tych organizacji brał udział, w 1912 r. w Kijowie, w powszechnym zjeździe delegatów polskich uczniowskich organizacji samokształceniowych z obszaru Wołynia, Podola i Ukrainy. W latach 1913–1914 zajmował stanowisko kierownicze w Uczniowskiej Korporacji Polskiej w Łucku. Zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego. W maju 1915 r. został powołany do armii carskiejWBH, sygn. 29.12.1933 KN, s. 2.WBH, sygn. I.482.48-3886 VM, s.