pipra cephaleucos – gorzyk atlantycki – wybrzeże wschodniej Brazylii (południowa Bahia, na południe do północnego Rio de Janeiro, aż do Nova Friburgo).
Systematyka Gatunek po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego opisał w 1758 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz, umieszczając nowo opisany takson w rodzaju Parus i nadając mu epitet gatunkowy pipra. Opis ukazał się w 10. wydaniu Systema Naturae. Miejsce typowe według oryginalnego opisu to „in Indiis” tzn. Surinam. Linneusz swój opis oparł na tekście Albertusa Seby „Cacotototl” z 1735 roku. Jedyny przedstawiciel rodzaju Pseudopipra, który opisał w 2016 roku międzynarodowy zespół ornitologów (Brytyjczycy Guy M. Kirwan, Steven Martin Stewart Gregory i James A. Jobling, Kanadyjczyk Normand David, Niemiec Frank D. Steinheimer oraz Brazylijczyk Guilherme Renzo Rocha Brito) w artykule zatytułowanym Błędny gorzyk: nowa nazwa rodzaju i grupy dla Parus pipra Linnaeus, 1758 (Aves: Passeriformes: Pipridae), opublikowanym w czasopiśmie „Zootaxa”.
Birds of the World wyróżnia trzynaście podgatunków P. pipra;