Biuletyn Polsko-Ukraiński – polskie czasopismo reprezentujące ideę pojednania polsko-ukraińskiego wydawane w okresie II Rzeczypospolitej.
Czasopismo zaczęło ukazywać się w 1932 r. w Warszawie. Wychodziło co miesiąc, zaś od czerwca 1933 r. co tydzień. Łącznie ukazało się 290 wydań. Inicjatorami utworzenia czasopisma były środowiska piłsudczykowskie, dążące do zbliżenia z Ukraińcami. Było to też związane z rozwojem ruchu prometejskiego, stąd „Biuletyn Polsko-Ukraiński” finansowo i organizacyjnie wspierał polski wywiad wojskowy.
Funkcję redaktora naczelnego objął Włodzimierz Bączkowski. Autorami artykułów byli zarówno Polacy (m.in. Leon Wasilewski, Stanisław Łoś, Marceli Handelsman, Aleksander Bocheński, Adolf Maria Bocheński, Stanisław Paprocki, Józef Łobodowski, Piotr Dunin-Borkowski), jak też Ukraińcy (m.in. Pawło Szandruk, Bohdan Łepki, Stepan Baran, Wołodymyr Doroszenko, Serhij Chrucki, Roman Smal-Stocki, Pawło Kowżun, Iwan Kedryn-Rudnycki, Wołodymyr Kubijowycz, Myron Korduba). Oprócz artykułów i felietonów dotyczących spraw politycznych w czasopiśmie drukowano teksty poświęcone ukraińskiej kulturze, literaturze, sztuce, czy historii.