thumb|Inskrypcja z Hamy Hetyckie pismo hieroglificzne, inne nazwy: hieroglify luwijskie, hieroglify anatolijskie – system znaków graficznych, którego używano w państwie Hetytów od około połowy drugiego tysiąclecia p.n.e. do około połowy pierwszego tysiąclecia p.n.e. Zostało odkryte w pierwszej połowie XIX wieku, odczytane zaś – w 1915 roku przez Bedřicha Hrozný'ego. Pochodzenie pisma jest nieznane.
Badania Po raz pierwszy naukowcy zetknęli się z hetyckim pismem hieroglificznym w 1812 roku. W Hamat odnaleziono wówczas tabliczkę glinianą zapisaną niespotykanym przedtem pismem hieroglificznym. Badania nad nim prowadzili Archibald Sayce i William Wright. Naukowcy odkryli, że tabliczka należy do kręgu cywilizacji hetyckiej. Ich próby odcyfrowania pisma zakończyły się jednak niepowodzeniem, ponieważ badacze zastosowali przy jej odczytaniu metodę znaną z badań nad egipskim pismem hieroglificznym. W latach trzydziestych XX wieku pracę nad odczytaniem hetyckiego pisma hieroglificznego prowadzili Emil Forrer, Piero Meriggi, Ignace Gelb i Helmuth Theodor Bossert. Uczeni dokonali podziału znaków na ideograficzne, sylabiczne i fonetyczne. Według Meriggiego pismo to zawierało 419 symboli, choć według innych było ich około 220.