Jakubowskiego, Opole-Wrocław 1970, s. 257–262..
W 1956 roku wrócił do Opola, podejmując prace w Wyższej Szkole Pedagogicznej na stanowisku adiunkta w Katedrze Pedagogiki. Tytuł naukowy docenta przyznała mu Centralna Komisja Kwalifikacyjna dla Pracowników Nauki 29 maja 1958 r. Od kwietnia 1959 przez dwa lata był docentem w Katedrze Pedagogiki WSP w Opolu. Pracował tam przez następne 13 lat, a jego dorobek naukowy wynosił ponad 50 prac. W 1959 roku został wybrany dziekanem Wydziału Filologiczno-Historycznego WSP, który powstał w wyniku ewolucji Wydziału Filologicznego. W międzyczasie uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego. Przyczynił się do wzrostu autorytetu oraz uprawnień naukowych uczelni, głównie po przyznaniu WSP w Opolu praw do doktoryzowania. Był także promotorem pierwszych prac doktorskich w Opolu. Funkcję dziekana pełnił do 1962 roku. Był pierwszym opolaninem, który został 27 kwietnia 1962 który polskim profesorem nadzwyczajnym, w 1968 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Jego życiową pasją było kształcenie kadr dla opolskiej uczelni. Za swoją aktywność naukową i organizacyjną został odznaczony w listopadzie 1962 Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, w 1968 roku otrzymał Odznakę Honorową „Zasłużonemu Opolszczyźnie” (1968)Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Opolu, nr 5, poz.