współtwórcą, a następnie w latach 1969–1974 i 1984–1987 dyrektorem Instytutu Fizyki Doświadczalnej UWr, a także wieloletnim kierownikiem Zakładu Fizyki Ciała StałegoBernard Jancewicz, Uniwersytecka fizyka wczoraj i dziś, „Przegląd Uniwersytecki” nr 4 (209) 2015, s. 7.. Zainicjował badania w zakresie wzbudzonej emisji (egzoemisji) elektronów w badaniach kryształów. Był także twórcą polskiej szkoły fizycznej kriofizyki oraz wzbudzonej emisji elektronów i jonów. Autor lub współautor około 400 oryginalnych publikacji naukowych i 18 patentów. Wypromował 48 doktorów, spośród których 14 osób uzyskało stopień doktora habilitowanego, 3 osoby tytuł profesora, 11 osób stanowisko profesora, 3 osoby zostały mianowane docentami uzyskując samodzielność naukową.
Od lat 50. XX w. był związany także z Wyższą Szkołą Pedagogiczną w Opolu za sprawą swojego mistrza, prof. Jana WesołowskiegoStanisław Nicieja, Alma Mater Opoliensis. Ludzie, fakty, wydarzenia, Opole 2004, s. 71–72.. W latach 1963–1967 pełnił funkcję dziekana Wydziału Matematyczno-Fizycznego WSP w Opolu. W tym czasie forsował koncepcję, aby fizycy opolscy równocześnie z pracą dydaktyczną, prowadzili badania i eksperymenty naukowe. Wydatnie przyczynił się do rozwoju tutejszej kadry naukowej, promując aż 10 doktorów.