Henryk Borek (ur. 13 stycznia 1929 w Jędrysku, zm. 6 grudnia 1986 w Opolu) – polski filolog polski, specjalizujący się w językoznawstwie oraz historii kultury i języka polskiego, nauczyciel akademicki związany z Wyższą Szkołą Pedagogiczną w OpoluEncyklopedia języka polskiego pod red. Stanisława Urbańczyka. Wrocław itd.: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1992, s. 35..
Życiorys Urodził się w 1929 w Jędrysku, wsi położonej w powiecie tarnogórskim. Ukończył Liceum Ogólnokształcące Męskie w Tarnowskich Górach, po czym studiował polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Należał do uczniów prof. Stanisława Rosponda i Witolda TaszyckiegoS. Nicieja, Alma Mater Opoliensis. Ludzie, fakty, wydarzenia, Opole 2004, s. 168.. Po otrzymaniu tytułu magistra polonistyki zamieszkał w Opolu, gdzie podjął pracę jako nauczyciel języka polskiego w liceum ogólnokształcącym. 1 września 1955 roku został zatrudniony w Katedrze Języka Polskiego opolskiej WSP. Na uczelni tej zrobił błyskotliwą karierę, będąc jej pierwszym doktorantem. Przeszedł tam ponadto przez wszystkie szczeble kariery zawodowej, w 1960 – uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych, w 1967 – habilitował się na Uniwersytecie Wrocławskim, w 1973 – Rada Państwa nadała mu tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1982 – profesora zwyczajnegoEwa Jakus-Borkowa Prof. dr hab.