Pod koniec kwietnia tego roku został zastępcą ministra, zaś w czerwcu pełniącym obowiązki ministra spraw morskich. Od początku lipca ponownie pełnił funkcję zastępcy ministra. Aktywnie współuczestniczył w formowaniu Dywizji Piechoty Morskiej. W Kamieńcu Podolskim współtworzył szkołę gardemarinów, zostając zastępcą dyrektora. Od połowy maja 1920 r. organizował generalny sztab morski.
Po internowaniu Armii URL w listopadzie 1920 r. w Polsce, przebywał w obozie internowanych. Dzięki znajomości kilku języków w 1921 r. został sekretarzem we francuskiej misji wojskowej w Polsce. W 1922 r. zamieszkał w Częstochowie, gdzie od 1924 r. stał na czele tamtejszej diaspory ukraińskiej. Został członkiem Rady Głównej Ukraińskiego Komitetu Centralnego. Pisał liczne artykuły w prasie emigracyjnej (m.in. „Za derżawnist”, „Tabor”, „Litopysi Czerwonoji Kałyny”). Był autorem publikacji wojennych, np. Подъём украинского флага на Черноморской флоте, Очерк событий в Украинском Черноморском флоте в 1918–1920 годах, Украинские военно-морские школы 1918–1920 годов, Закон об украинском флоте и его исполнители. Współorganizował obchody święta Dzień morza ukraińskiego. W latach 30. był korespondentem wydawanego w Wiedniu czasopisma „Ukrainskij filatielist”. Od 1941 r. do 1944 r. przewodniczył oddziałowi Ukraińskiego Komitetu Pomocy w okupowanym Chełmie.