Mieczysław Czarnecki (ur. 29 grudnia 1887 w Łomży, zm. 13 stycznia 1970 we Wrocławiu) – lekarz i działacz społeczny.
Życiorys Był synem telegrafisty Wilhelma Czarneckiego i Marii z Pulstów, jednym z sześciorga dzieci. W 1905 został członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. Uczestniczył w strajku szkolnym, został wydalony z 6 klasy gimnazjum, aresztowany od kwietnia do października 1905 i zmuszony do opuszczenia zaboru rosyjskiego.
Dwa lata przebywał na emigracji w Ameryce, pracując w Baltimore w fabryce wagonów i w porcie. W 1908 powrócił do kraju. W Krakowie zdał maturę jako ekstern w Gimnazjum św. Anny w Krakowie (1909) i rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po wybuchu I wojny światowej rozpoczął pracę asystenta lekarza w armii austriackiej, a następnie działał przy zwalczaniu epidemii tyfusu plamistego i cholery w Lublinie. W tym czasie ukończył studia i uzyskał doktorat. Specjalizował się w ginekologii i pediatrii.
W 1915 poślubił Marię z d. Loria, został ojcem córki Haliny (ur. 1918) i syna Leszka (ur. 1921).
W kwietniu 1917 powrócił do Łomży i rozpoczął pracę w szpitalu św. Ducha na oddziale wewnętrznym.