Kazimierz Bronisław Bigda (ur. 4 grudnia 1894 w Husiatynie, zm. 19 lipca 1962Izabela Kowalska, Irena Sawicka, 2002: "Kampania wrześniowa 1939: bibliografia, Tom 2, Centralna Biblioteka Wojskowa w Kole) – polski prawnik, porucznik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Michała i Bronisławy z domu Kusznir. W 1912 ukończył C. K. II Gimnazjum w Tarnopolu z polskim językiem wykładowym. Należał do Drużyn Strzeleckich w Tarnopolu w latach 1912–1914.

Po wybuchu I wojny światowej służył w armii austriackiej od sierpnia 1914 do listopada 1918, a od 2 listopada 1918 ochotniczo w Wojsku Polskim, w 1, potem w 5 pułku piechoty Legionów. Podczas wojny polsko-ukraińskiej 1918–1919 uczestniczył w obronie Lwowa.

W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w 1 pp Leg. (w kampanii łotewskiej). 3 lutego 1920 okazał męstwo podczas ataku na wsie Borkujce, Rzecze i Latyszenki, za co otrzymał Order Virtuti Militari. 20 czerwca 1920 został ranny pod Białką-Suchą Wolą na Ukrainie.

Po zakończeniu wojny został przydzielony do 5 pułku Strzelców Podhalańskich.

Ukończył studia prawnicze na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie w 1923.