W każdym przypadku krzywa obrazująca zmianę ułamka przemiany w czasie objawia się w postaci sigmoidalnej.
Wykorzystanie praktyczne Dane eksperymentalne dotyczące zmian ułamka przemiany w czasie pochodzą z badań: dylatometrycznych, magnetycznych, metalograficznych.
Układają się one w postaci krzywej sigmoidalnej. Z tego powodu równanie Johnsona-Mehla przedstawia się najczęściej w poniższej postaci:
gdzie: – ułamek przemiany (postęp przemiany) [m³], – stała prędkości przemiany [s−1], – czas [s], – wykładnik potęgowy.
Kształt krzywej określony jest wartością wykładnika potęgowego. Stała prędkości przemiany determinuje położenie wykresu na osi czasu.
Wykładnik potęgowy n Wartość wykładnika potęgowego może być wyznaczona graficznie dla wykresu o równaniu liniowym:
Wykładnik potęgowy ma wartość tangensa kąta nachylenia takiej prostej.
Stała prędkości przemiany k Stałą prędkości przemiany można wyznaczyć odczytując z wykresu y(log(t)) wartość t0,63. Wynika to z faktu, że dla kt = 1 ułamek przemiany wynosi 0,63.
Wartość stałej prędkości ma zdecydowany wpływ na proces zarodkowania oraz mechanizm migracji powierzchni międzyfazowej.