Teofil Sałyga (ur. 21 stycznia 1923 w Łodzi, zm. 23 października 2001 tamże) – polski kolarz torowy i szosowy, mistrz Polski, rekordzista świata w jeździe dwunastogodzinnej na torze (1951), następnie trener.
Życiorys Był zawodnikiem Tramwajarza Łódź, Partyzanta Łódź i Gwardii Łódź. Z powodzeniem łączył starty na szosie i na torze. Był dwukrotnym mistrzem Polski w wyścigu drużynowym na 4000 m na dochodzenie w barwach Tramwajarza (1947) i Partyzanta (1948), dwukrotnym wicemistrzem Polski w indywidualnym wyścigu szosowym ze startu wspólnego (1950, 1952), wicemistrzem i brązowym medalistą w szosowym wyścigu drużynowym na 100 km (odpowiednio w 1952 i 1951) i dwukrotnym brązowym medalistą w torowym wyścigu długodystansowym (1947, 1951).
Trzykrotnie wystąpił w Wyścigu Pokoju. W pierwszej edycji w 1948 startował w wyścigu Praga-Warszawa, w I reprezentacji Polski, ale go nie ukończył. W 1949 zajął 9. miejsce, a w 1950 26. miejsce.
30 lipca 1950 pobił rekordy Polski na torze na dystansach 10 000 m (14.53,7), 20 000 m (29.10.5), 50 000 m (1.14.18,0) i jeździe godzinnej (41,180 km).