Granice bliźniacze wędrują między obszarami o różnym namagnesowaniu. Zjawisko jest tym efektywniejsze, im większa jest anizotropia magnetokrystaliczna. Jest to też jeden z aspektów odróżniających przemianę od zjawiska magnetostrykcji. Najlepiej poznanymi materiałami ulegającymi ferromagnetycznej przemianie martenzytycznej są stopy na bazie żelaza (Fe-Ni-Co-Ti, Fe-Pt i Fe-Pd) oraz na bazie niklu (Ni-Mn-Ga).
Gdy na materiał nie działa zewnętrzne pole magnetyczne to kierunek magnetyzacji leży wzdłuż kierunków łatwego namagnesowania. W przypadku, gdy na materiał wykazujący ferromagnetyczny efekt pamięci kształtu zadziała zewnętrzne pole magnetyczne to zazwyczaj kierunek magnetyzacji zmieni się zgodnie z kierunków łatwego namagnesowania na kierunek zgodny z działającym na niego polem. W takich warunkach stopy z magnetyczną pamięcią kształtu (MSM) zachowują się odmiennie. Obecność granic bliźniaczych w strukturze powoduje, że możliwa jest zmiana kierunku magnetyzacji zgodnie z przyłożonym zewnętrznym polem magnetycznym poprzez zmianę orientacji bliźniaków, a jednocześnie bez zmiany samych kierunków magnetyzacji, które pozostają zgodne z kierunkiem łatwego namagnesowania. Materiały wykazujące taki efekt muszą charakteryzować się wysoką energią anizotropią magnetokrystaliczną i niską energią potrzebną do ruchy granic bliźniaczych.