Miara Lebesgue’a (czyt. „lebega”) – miara podzbiorów przestrzeni rzeczywistej, w ogólności wielowymiarowej , będąca uogólnieniem takich miar jak długość odcinka czy długość krzywej, pole powierzchni, objętość na złożone podzbiory przestrzeni rzeczywistej, którym nie można było przypisać wcześniej używanych miar. Np. miara Jordana załamywała się przy próbie przypisania miary zbiorowi Cantora.
Definicja miary Lebesgue'a opiera się na definicji miary zewnętrznej Lebesgue’a , która jest określona na zbiorze wszystkich podzbiorów przestrzeni rzeczywistej . Miara zewnętrzna Lebesgue’a jest niezmiennicza na przesunięcia oraz przedziałom jednostkowym przypisuje wartość 1, co znaczy, że jest odpowiednia do pomiaru wielkości geometrycznych, jak długość, pole powierzchni, objętość, itd. Miara ta nie jest jednak przeliczalnie addytywna, co oznacza, że miara sumy zbiorów rozłącznych może być mniejsza niż suma miar tych zbiorów.
Właściwa miara Lebesgue'a nie ma już tej wady (tzn. jest przeliczalnie addytywna): jest równa mierze zewnętrznej Lebesgue'a, ale jej dziedzina jest ograniczona do zbiorów spełniających warunek Carathéodory’ego;