W tym samym roku wyjechał wraz z żoną, Jadwigą Tarchałą, koleżanką z roku do Jeleniej Góry, gdzie został nauczycielem fizyki w miejscowym Technikum Mechanicznym. Zorganizował tam od podstaw pracownię fizyczną oraz osiągał sukcesy dydaktyczne. W 1961 za namową prof. Rościsława Oniszczyka wrócił do WSP w Opolu, obejmując asystenturę. Stopień naukowy doktora otrzymał w 1969 roku. W 1979 roku napisał pracę habilitacyjną pt Generowanie plazmy przy powierzchni ferroelektryków, którą obronił na Uniwersytecie Wrocławskim. Mimo tego Centralna Komisja Kwalifikacyjna (CKK) w Warszawie nie zatwierdziła jego stopnia. W związku z tym napisał nową rozprawę habilitacyjną, którą obronił w 1992 na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Tym razem tytuł zyskał zatwierdzenie CKK i uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego. Niedługo potem otrzymał stanowisko profesora nadzwyczajnego na Uniwersytecie OpolskimS. Nicieja, op. cit., s. 400..
Na Uniwersytecie Opolskim sprawował wiele funkcji organizacyjnych, w tym m.in.