W Wielkiej Brytanii powrócił do latania w dywizjonie 302, jako dowódca eskadry. 13 czerwca 1944, podczas wsparcia lądowania w Normandii, został zestrzelony nad Francją przez artylerię przeciwlotniczą. Wylądował przymusowo na terenie zajętym przez wojska alianckie, jednak doznał ponownie urazu nóg. Do końca wojny pozostawał na leczeniu, jednakże problemy zdrowotne związane z urazami pozostały mu do końca życia. Wojnę zakończył w stopniu porucznika pilota, awansowany później na kapitana pilota.
Podczas wojny odbył 113 lotów bojowych. Według oficjalnej listy zwycięstw Polskich Sił Powietrznych zestrzelił 3 samoloty na pewno i 1 prawdopodobnie, według zestawień RAF zestrzelił 4 samoloty na pewno, 1 prawdopodobnie i 1 uszkodził (w okresie od sierpnia 1940) 1.
Po wojnie przyjął ofertę służby w lotnictwie Pakistanu (Royal Pakistani Air Force). Przez jakiś czas służył w stopniu Flight Lieutenanta jako dowódca sekcji szkolnej nawigacji (Navigation Training Section) w RPAF College w Risalpur. Zobacz Historia polskich lotników w PAF. Po zakończeniu kontraktu pozostał na emigracji w Londynie.