Z tego powodu został suspendowany przez kanoniczny Rosyjski Kościół Prawosławny (w 2004 został w nim pozbawiony święceń kapłańskich).
W grudniu 1993, usunięty z poprzedniej jurysdykcji, ogłosił swoje przejście do niekanonicznego Ukraińskiego Kościoła Prawosławnego Patriarchatu Kijowskiego. Przy soborze Objawienia Pańskiego w Nogińsku zorganizował parafię w tejże jurysdykcji.
W 1994 w soborze św. Włodzimierza w Kijowie przyjął chirotonię na biskupa dniepropetrowskiego i zaporoskiego. W tym samym roku przeniesiono go na katedrę bogorodzką, obejmującą struktury Patriarchatu Kijowskiego na terenie Rosji. W 1995 został arcybiskupem, zaś w 1996 ponownie objął katedrę dniepropetrowską, pozostając ordynariuszem eparchii bogorodskiej. W 1996 przeprowadził (bez zgody Patriarchatu Kijowskiego) w soborze Objawienia Pańskiego w Nogińsku „koronację cara Mikołaja III” – samozwańca Nikołaja Dalskiego, podającego się za syna cudem uratowanego z egzekucji ostatnich Romanowów carewicza Aleksego.
W 2002 otrzymał godność metropolity. Siedem lat później przeniesiony na katedrę krzyworoską i nikopolską.