Janusz Henryk Dorobisz (ur. 29 marca 1957, zm. 10 maja 2020) – polski historyk, specjalizujący się w biografistyce, historii nowożytnej, historii parlamentaryzmu, nauczyciel akademicki, związany z uczelniami w Opolu i Raciborzu.
Życiorys Urodził się w 1957 roku, w Rudkach. Po ukończeniu szkoły średniej studiował historię w Wyższej Szkole Pedagogicznej im. Powstańców Śląskich w Opolu, którą ukończył z wyróżnieniem w 1980 roku, otrzymując tytuł magistra. W latach 1980–1981 odbywał przeszkolenie wojskowe w ramach SOR. Od 1981 do 1982 roku pracował jako wychowawca w Państwowym Młodzieżowym Zakładzie Wychowawczym w Herbach StarychProfil Janusza Dorobisza na stronie Instytutu Historii UO [on-line] [dostęp: 5.02.2016]. W 1982 r. został zatrudniony na stanowisku asystenta w Instytucie Historii WSPS. Nicieja, Alma Mater Opoliensis. Ludzie, fakty, wydarzenia, Opole 2004, s. 391.. Z tą placówką badawczą związał całe swoje życie zawodowe, przechodząc przez stanowiska adiunkta po profesora nadzwyczajnego. W 1988 roku uzyskał stopień naukowy doktora nauk humanistycznych w zakresie historii na podstawie pracy pt. Sejm nadzwyczajny z 1624 r., napisanej pod kierunkiem prof. Anny Filipczak-Kocur. W 2000 roku otrzymał na opolskiej uczelni stopień naukowy doktora habilitowanego na podstawie dorobku naukowego oraz monografii pt.